Bu yazımızda,her gün,her saat,her dakika ve her saniye birlikte olduğumuz,onunla yiyip içtiğimiz,gezip eğlendiğimiz;ancak kendini hiç tanımadığımız ve görmediğimiz bir

dostumuzdan bahsedeceğiz.”İnsanın,her an birlikte olduğu;ama hiç tanımadığı ve görmediği bir dostu nasıl olur?” demeyin.Şimdi,insan olarak,kendi içimizde bir gezintiye çıkalım ve içimizdeki bu yabancı dostun başımıza açtığı sıkıntılara değinelim.Bu yabancı dostun ışık tuttuğumuz her uzvu,biz de ne tür tepkilere neden oluyor bunları konuşalım.

Öncelikle toplumsal bir ortaklıktan-kendimize yabancı olmaktan- başlayalım.”Bir insan kendine nasıl yabancı olur yahu!” deyip kızmayın.Yazımızın devamını okuyalım ve niçin kendimize yabancıyız,onu anlamaya çalışalım. (daha&helliip;)

Yollar, akar gider önünden,bitmez sandığımız zaman gibi. Yine yol kenarlarında görürüz zamanın kaydığının ve bir çığ gibi üzerimize yığıldığının kanıtlarını. Bazen korkarak bakarız,oraya  yatmanın çekincesiyle.Bazen yarım yamalak bir dua dökülür dilimizden önünden geçerken.  Bazen de ziyaret ederiz bayramdan bayrama.

Yine bir yol, yanında uzun bir duvar ve duvarın üzerinde ilan-ı aşk eden yazılar… Büyük bir giriş kapısı ve içeri atılan adımdan sonra başlayan, bazılarını korkutan ve yine bazılarına huzur veren sessizlik… İllaki ağaçlar,çeşit çeşit,yemyeşil… (daha&helliip;)